Warmtenet Kerschoten: waar gaat het mis?

Door Liesbeth Rooijmans

Bijna twee jaar werkte ik met veel energie en passie mee aan het ontwikkelen en uitrollen van het ‘warmtevoorstel’ voor corporatiehuurders in Kerschoten.

Achter de plannen voor een warmtenet zitten veel specialisten. Zij onderzoeken jarenlang wat technisch, financieel en praktisch de beste oplossing is voor een wijk. Hun conclusie was duidelijk: een warmtenet is in Kerschoten de beste manier om van het aardgas af te gaan. Op papier klopt het precies.

Daarna begint de echte uitdaging. Bewoners moeten namelijk beslissen of ze mee willen doen. En wijkbewoners hebben één ding gemeen: zij kijken niet vanuit een technische of financiële analyse, maar vanuit hun eigen leven. Inkomen, leeftijd, gezondheid, woonsituatie en toekomstplannen, het speelt allemaal mee.

Dat hoorden we terug bij de gesprekken aan de keukentafel. Waar de één zich druk maakt over de exacte plek van een leiding, wil de ander debatteren over klimaatbeleid. De één koestert een net geverfde muur of heeft verhuisplannen, de ander worstelt met de financiën aan het einde van de maand of zijn druk met hun gezondheid of mantelzorg.

En dan is er de olifant in de kamer: vertrouwen. Of beter gezegd, het gebrek daaraan. Voor veel bewoners zijn de overheid, corporaties en het warmtebedrijf geen vanzelfsprekende bondgenoten. Het wantrouwen richting partijen die de verandering moeten realiseren is soms groot.

Waar ik denk dat het mis gaat? Mensen nemen geen beslissingen volgens een projectplanning. Zeker niet wanneer vertrouwen eerst moet worden opgebouwd.

Ik geloof sterk in participatie. Maar wie draagvlak serieus neemt, moet erkennen dat mensen het tempo van de verandering bepalen, niet de planning. Tegelijkertijd wringt dat. Want de noodzaak om te verduurzamen verdwijnt niet. Hoe we die dwingende opgave verenigen met de menselijke maat achter de voordeur, is de werkelijke puzzel die we met elkaar moeten leggen.